Het moet er eens uit...

Sire... U wenst mij het allerbeste voor dit nieuwe jaar. Ik zou u bijna dankbaar zijn... bijna! Het allerbeste wordt helemaal niet bereikt Sire... nog op geen mijlen ervan bespeur ik dat beste. Het beste land is een land dat bestuurd wordt. Tot op heden wacht ik nog Sire, ik wacht op de verkozenen die aan jou beloofden het beste voor het land en zijn volk te zullen doen. Ik wacht nog steeds op de wens van de kiezer. Wij wachten op het beste dat u ons wenst. De basis van uw grondwet Sire, onze grondwet. "Iedereen gelijk voor de wet" staat er toch. Het beste dat u ons wenst is toch gelijkheid Sire? Brood voor de hongerigen, verzorging voor de zieken, een dak voor iedereen,? Gelijke boetes voor gelijke overtredingen, gelijke straffen voor gelijke misdaden? Gelijke belastingen voor iedereen? Da's toch wat u ons wenst Sire? Is dat niet de weg naar het beste? Onder het beste zie ik nu andere dingen verschijnen Sire. Oudjes die hun auto verbeurd zien worden, ...

Er kwam een prentje bij... Net nu, als ik deze tekst begin, klinkt één van de meest gevraagde afscheidsliedjes door de boxen hier thuis. "De roos", een simpel lied, een herkenbare tekst, een ingetogen beleving. En intussen kijk ik naar jouw prentje, een wit kaartje, een kleurrijke foto, een glimlach, een tekstje aan de binnenzijde. Jij bent nu de roos die ik heb weten en deels zien heengaan, blaadje na blaadje, het hangende kopje, de verdroging, het verdwijnen. Jij als roos na zovele rozen. Zo veel prentjes hebben wij intussen samen. In één doos, onder dat metalen deksel. Op en naast elkaar als een onlevend boeket. Een boeket waarvan elk blaadje een leven heeft gehad. Eentje van vreugde en feest. Uitbundig lachen en zingen op jouw beste manier. Eentje van verdriet en pijn. De eigen doornen die jouw huid hebben verwoest, littekens achterlaten onder vluchtig aangebrachte pleisters. Eentje van haat en nijd dat je moest ondergaan. Waar ogen stralen van kwetsend vuu...

Beste vakbond. Ik heb respect voor jullie werk. Ik heb ook ooit de geschiedenis moeten leren over het ontstaan, wat jullie deden, wat jullie doen, wat jullie bereikten en nog veel meer. Ik heb ook ooit naar Daens gekeken en had medeleven met de werknemers, hun en andere kinderen, en wat ze allemaal moesten doorstaan en ondergaan. Jullie hebben mensen van de ondergang gered, brood op de planken gebracht, misbruik stop gezet en voorkomen. Jullie hebben het voortouw genomen in de strijd tegen onrecht. Groenten uit Balen brandt nog onder mijn oogleden als ik er aan terug denk. Marina laat nog de zwarte schijn van het kolengruis door mijn hersenen waaien. Renault Vilvoorde waar jullie het stuur in handen namen. En nog honderden grote en duizenden kleine voorbeelden kunnen toegevoegd worden aan jullie prestaties. Ik heb geen nood aan kleur bekennen, voor zover ik al kleur gekozen heb. Of het nu groen, blauw, paars of rood is. Het maakt aan de bron niets uit. Opkomen voor elkaar. O...

Geconcentreerd! Meer en meer studenten slikken pillen of andere dingen om zich te concentreren.. miljaar, da's niet goed! En eigenlijk moeten we beseffen dat we daar zelf met velen intrappen. Niet speciaal in die pillen, in die flesjes, die tubes, die brol allemaal. Neen, we trappen met zijn allen in al die overdaad die onze concentratie wegneemt. Ik herinner mij nog mijn tijd in het internaat. Een uitstekende school, een uitstekend lerarenkorps, een uitstekende directie, een uitstekend internaat. Kortom, een school zoals een school moet zijn. Ik was één van de gelukkigen die aan sport deed. Elke dag werd ongeveer elke vrije minuut gespendeerd aan basketbal, volleybal, voetbal, ping pong... onze overgebleven energie moest eruit. Onze gedachten gingen naar individuele prestaties in het bijzijn van anderen. Onze gedachten gingen naar de ploeg waar we in speelden. Of het nu was voor competitie of pure vrije ontsnapping, wij deden energieverlies en energiewinst tegelijkertijd....

Minister... Mevrouw, mijnheer, Misschien mag ik je minister noemen, ik weet het al niet meer. Waarschijnlijk wel, want eens een titel opgespeld verlies je die niet meer. Ik was zo aan het denken aan het onderwijs. Daar staat één man aan het hoofd. En daaronder zijn wel wat raadgevers te vinden, adviseurs. Het hele jaar door wordt er gewerkt, gepraat, discussies. Jaja, ook in de vakantiemaanden. En weet je minister... elk jaar in september start het onderwijs. Geen gelul of uitstelgedrag. Constructief gebabbeld, oplossen wat fout gaat. En zorgen dat leerlingen niet in de koude staan bij de start. Ik was zo eens aan het denken aan de sport. Daar staat één man aan het hoofd. En daaronder lopen wel wat trainers rond...Er wordt getekend aan een ploeg, er wordt gekocht, verkocht. Er wordt vergaderd en geroepen. Constructief! Met toch ook wel eens verkeerde beslissingen, uiteraard. Maar aan de start van de competitie moet de ploeg er zijn. Resultaten kunnen de juisth...

Dag journalist, Ik heb het een beetje moeilijk met jou. Niet alleen met jou, ook met enkele collega's die eveneens sportverslaggever zijn. Ik hoorde jou gisteren zeggen dat een doelpunt in de laatste minuut van levensbelang was. Ik hoorde jou zeggen dat de drie punten van levensbelang zullen zijn. Ik hoorde jou zeggen dat de doelpuntenmaker van levensbelang is voor de ploeg. Wel meneer de journalist, het is pure bullshit. Dat doelpunt heeft helemaal geen levensbelang. Die drie punten hebben helemaal geen levensbelang. En van de doelpuntenmaker kan ik maar hopen dat hij voor iemand van levensbelang is. Weet je wat enkele vormen van levensbelang zijn? Dat ene miljoenen kostende medicament dat niemand zich kan veroorloven. De ondoordachte beslissingen over dit soort medicatie en de verrotte finnciële wereld die daaraan verbonden is. Dat medicament meneer, da's van levensbelang, dat moeten we durven melden in de media! Die ene overwerkte verpleegster die in haar...