Het moet er eens uit...

Het is najaar, inderdaad, we zijn er bijna mee daar. Of net niet, we blijven doorgaan, wel of niet een jaar weer weer klaar. Is jouw humeur nu ook wat dips, kijk je voor anderen ook wat pips? Geeft jouw huid zijn kleur nu prijs, het stoort niet, misschien draag jij die 51ste van grijs. Je loopt wat trager, je vet komt in laagjes, afvallen en denken, het gaat wat traagjes. je hersenen laten je een beetje los, je ziet het niet meer zo goed, maar achter de bomen, staat nog dat bos. Daar waar je verdwaalde, geen pad te zien, waar je pijlen zocht, niet vond, je ogen gingen zich uiten, gegrien. Ouderdom is zo iets iets gek, je denkt zo anders, veel meer aan vroeger, aan die behouden warme plek. Je kijkt in het schemer, je zoekt steeds meer, maar je leven wordt wat mistig, het najaar vertoont zich meer en meer. #gewoongeschreven.

Mijn hoofd stond helemaal niet naar Gent gericht! Ik mag nu wel graag gaan eten, en ik laat mij al eens verleiden door een sterrenzaak, maar neen, Gent wilde ik er niet voor doen. Een parking die lijkt op een autosalon. Nummerplaten die je over de streep willen trekken om aan eten te denken. Witte vesten die achter de half geblindeerde autoruiten hangen te bengelen. En een file van hier tot gisteren om te zien wat morgen in de handel is. Elkaar begroeten en denken aan concurrentie, kijken wie de kanshebbers zijn, applaus voor de winnaars, bleiten om wat je niet bereikte. Al een geluk, ik ben geen kanshebber, ik ben geen kok, ik ben geen kelner, ik ben realist. Ik ben een realist uit het onderwijs.... dagelijks zie ik hoe mijn collega's opleiding even, hoe ze elke dag het beste van zichzelf geven, hoe ze proberen vol te houden, hoe ze elke dag vechten, vechten met administratie, vechten met verantwoording, vechten met attitudes aan te leren, vechten om...