Het moet er eens uit...

Marc... Ik krijg het moeilijk over mijn letters. Een man als u met de voornaam aanspreken. Daarom toch één keer duidelijk maken dat jij De heer Van Ranst zal zijn en blijven voor mij! Dus Marc! Ik las daarstraks een bericht op Twitter van jou waarin je één van de slechtste zelfverklaarde humoristen van het land nog aansprak met mens. Dat terwijl ik mijn eigen woorden reeds had aangepast naar onmens. Het schorremorrie dat het zich nu kan veroorloven om te lachten en te spotten met de hulpverleners op de eerste rij moet verplicht in de zorgsector tewerkgesteld worden. Maar dan ook op de zeer bijzonder zware afdelingen. Maar jij bent een grote meneer, jij behoudt een grote waardigheid. Dus Marc! Vanaf het eerste moment ben jij een symbool geworden. Een held vind ik wat sprookjesachtig om jou aan te spreken. De realiteit is te hard om sprookjestaal te gebruiken toch? Maar jij bent een symbool op een groot statief! Een symbool voor onze regering! Want jij staat hen bij met raad ...

...geraakt leeg. Soms voel ik mij als een gsm, een tablet, een laptop. Een jong fris toestel met alle vooropgestelde beloftes in het vooruitzicht. Elk onderdeeltje zit op de juiste plaats. Er werd in de loop de tijd informatie ingepompt, er werd zelfs voor elk extra geheugen ontwikkeld in de loop der jaren. Wat een snelheid van werken, bij momenten verscheen de informatie al nog voor dat de volledige vraag gesteld werd. Er werd voor elk probleem wel een oplossing gevonden. Toen het geheugen wat vol begon te geraken dacht ik dat alles wel zijn gangetje zou blijven gaan. Welk probleem had ik in heel de voorbije periode nog niet gehad? De ervaring zit in het hoofd. Maar toch... het geheugen bleef even vol maar alles werkte niet meer zo vlot. Een probleem als een mug werd een uitzonderlijk groot beest dat ik niet meer kan omarmen. Een nestje van mieren wordt een vertrappelende kudde als nietsontziende bizons. Je probeert te ontwijken maar je kleeft in het drijfzand van het on...