Het moet er eens uit...

...heeft in dit geval niks te maken met het dure automerk waar we toch allemaal wel eens ons hoofd voor draaien. bewonderend kijken, of misnoegd onze neus ophalen. Ik sta zoals iedere landgenoot of genoten van andere landen ergens geregistreerd. In tegenstelling tot wat velen meemaakten werd mijn nummer niet in mijn arm getatoeëerd maar mooi in een register genoteerd... met omgekeerde geboortedatum en nog wat extra cijfertjes erbij. Ik was vanaf die dag van aangifte de trotse bezitter van een "Rijks Registernummer". Niet dat ik perse trots moet zijn op mijn nummer want alvorens ik het zelf besefte was ik al enkele jaren op deze aardkloot aan het rondspelen en des meer. Maar ik kan mij inbeelden dat mijn ouders dit nummer veelvuldig moesten noteren op hun officiële documenten. Kinderbijslag, den Bond van grote en jonge gezinnen, belastingaangiften.... Of neen... helemaal niet. Zij noteerden braaf mijn volledige achternaam, voornaam, mijn adres (ook toen ik een ukje ...

Ik nam tussendoor even de tijd om eens na te denken. Nadenken over wat en wanneer ik iets doe. Gisteren lukte het vlot omdat ik op verplaatsing was. Ik kon de tijd nemen om een broodje te nemen voor de lunch. Het lukte omdat er anderen bij betrokken waren. Samen een tijdje alles aan kant en eten. Wat een deugd kan het doen. Meestal is lunchen een tussendoortje. Misschien door mijn eigen fout, maar het blijft een tussendoor. Tussendoor durf ik ook als eens een gesprekje aangaan. Een snelle korte babbel met iemand die in mijn gezichtsveld komt. Want er tijd voor vrijmaken is niet altijd zo evident. Een telefoontje, een roep, een opdracht. Maar een gesprekje tussendoor lukt toch wel, tussendoor dan. Het lukte ook om de emails te beantwoorden. Opstarten, opdrachtje, snel snel, snel, eentje beantwoorden, een nieuwe binnen. Maar het lukt. Tussendoor krijg je ze allemaal wel als gelezen en beantwoord weg. De kapper moet er ook al eens aan te pas komen. Gelukkig heb ik e...