Van levensbelang...
Dag journalist,
Ik heb het een beetje moeilijk met jou.
Niet alleen met jou, ook met enkele collega's die eveneens sportverslaggever zijn.
Ik hoorde jou gisteren zeggen dat een doelpunt in de laatste minuut van levensbelang was.
Ik hoorde jou zeggen dat de drie punten van levensbelang zullen zijn.
Ik hoorde jou zeggen dat de doelpuntenmaker van levensbelang is voor de ploeg.
Wel meneer de journalist, het is pure bullshit.
Dat doelpunt heeft helemaal geen levensbelang.
Die drie punten hebben helemaal geen levensbelang.
En van de doelpuntenmaker kan ik maar hopen dat hij voor iemand van levensbelang is.
Weet je wat enkele vormen van levensbelang zijn?
Dat ene miljoenen kostende medicament dat niemand zich kan veroorloven.
De ondoordachte beslissingen over dit soort medicatie en de verrotte finnciële wereld die daaraan verbonden is.
Dat medicament meneer, da's van levensbelang, dat moeten we durven melden in de media!
Die ene overwerkte verpleegster die in haar drukke beroepsleven ook nog de tijd wil maken voor haar palliatieve patiënt die ze al jaren kent.
Die oude bijna overleden patiënt die zonder enige vorm van werelds besef geliefkoosd wordt als een eigen kind.
Dat is van levensbelang meneer de journalist!
Die leerkracht die gisteren een gesprek had met een leerling in moeilijkheden.
Een leerling van wie de vader drinkt.
Zijn moeder zich vanaf drie uur in de nacht te pletter werkt om de eindjes aan elkaar te knopen.
En twee kleine broertjes die hij elke dag voor dag en dauw zelf afzet aan de schoolpoort.
En hij die zelf geen halve euro heeft om een hapje eten extra te kopen, een snoepje, een drankje.
Die leerkracht die ik als diepe psycholoog waardeer, als onbekende vriend, als vertrouwenspersoon.
Dat is een man van levensbelang!
Die moeder die liefdevol borstvoeding geeft aan haar kind.
Haar warme koesterende handen die stevig om het kleine tedere lichaampje zitten.
Die moeder die de herinneringen ophaalt aan de premature bevalling.
Die moeder die dankbaar is aan artsenteam en het verplegende team om haar kind behoed te hebben voor de voortijdige afscheid van het nooit bereikte leven... haar kind dat nu gulzig drinkt uit haar warme moederlichaam.
Dat is van levensbelang meneer de journalist.
Die organisatie in Brussel waar zuster B. al jaren aan een spotprijs maaltijden verschaft.
Alle moeite van de wereld doet om geld- en daklozen op de been te houden.
Haar energie ten volle benut om vrijwilligers te motiveren, om goederen te verzamelen, om deze povere mensen een plaats van warmte en liefde te kunnen geven.
Da's van levensbelang meneer de journalist.
Ik ben nog verre van uitgeschreven meneer de journalist.
Levensbelang is geen sport!
Sport is geen levensbelang!
Blijf aub de dingen uit elkaar houden.
Mijn schrijven is niet van levensbelang,
maar gaat over levensbelang.
Ik heb het dan ook maar gewoon geschreven, niet als jourlaist.
#gewoongeschreven
Ik heb het een beetje moeilijk met jou.
Niet alleen met jou, ook met enkele collega's die eveneens sportverslaggever zijn.
Ik hoorde jou gisteren zeggen dat een doelpunt in de laatste minuut van levensbelang was.
Ik hoorde jou zeggen dat de drie punten van levensbelang zullen zijn.
Ik hoorde jou zeggen dat de doelpuntenmaker van levensbelang is voor de ploeg.
Wel meneer de journalist, het is pure bullshit.
Dat doelpunt heeft helemaal geen levensbelang.
Die drie punten hebben helemaal geen levensbelang.
En van de doelpuntenmaker kan ik maar hopen dat hij voor iemand van levensbelang is.
Weet je wat enkele vormen van levensbelang zijn?
Dat ene miljoenen kostende medicament dat niemand zich kan veroorloven.
De ondoordachte beslissingen over dit soort medicatie en de verrotte finnciële wereld die daaraan verbonden is.
Dat medicament meneer, da's van levensbelang, dat moeten we durven melden in de media!
Die ene overwerkte verpleegster die in haar drukke beroepsleven ook nog de tijd wil maken voor haar palliatieve patiënt die ze al jaren kent.
Die oude bijna overleden patiënt die zonder enige vorm van werelds besef geliefkoosd wordt als een eigen kind.
Dat is van levensbelang meneer de journalist!
Die leerkracht die gisteren een gesprek had met een leerling in moeilijkheden.
Een leerling van wie de vader drinkt.
Zijn moeder zich vanaf drie uur in de nacht te pletter werkt om de eindjes aan elkaar te knopen.
En twee kleine broertjes die hij elke dag voor dag en dauw zelf afzet aan de schoolpoort.
En hij die zelf geen halve euro heeft om een hapje eten extra te kopen, een snoepje, een drankje.
Die leerkracht die ik als diepe psycholoog waardeer, als onbekende vriend, als vertrouwenspersoon.
Dat is een man van levensbelang!
Die moeder die liefdevol borstvoeding geeft aan haar kind.
Haar warme koesterende handen die stevig om het kleine tedere lichaampje zitten.
Die moeder die de herinneringen ophaalt aan de premature bevalling.
Die moeder die dankbaar is aan artsenteam en het verplegende team om haar kind behoed te hebben voor de voortijdige afscheid van het nooit bereikte leven... haar kind dat nu gulzig drinkt uit haar warme moederlichaam.
Dat is van levensbelang meneer de journalist.
Die organisatie in Brussel waar zuster B. al jaren aan een spotprijs maaltijden verschaft.
Alle moeite van de wereld doet om geld- en daklozen op de been te houden.
Haar energie ten volle benut om vrijwilligers te motiveren, om goederen te verzamelen, om deze povere mensen een plaats van warmte en liefde te kunnen geven.
Da's van levensbelang meneer de journalist.
Ik ben nog verre van uitgeschreven meneer de journalist.
Levensbelang is geen sport!
Sport is geen levensbelang!
Blijf aub de dingen uit elkaar houden.
Mijn schrijven is niet van levensbelang,
maar gaat over levensbelang.
Ik heb het dan ook maar gewoon geschreven, niet als jourlaist.
#gewoongeschreven
Reacties
Een reactie posten