Een prentje...
Er kwam een prentje bij...
Net nu, als ik deze tekst begin, klinkt één van de meest gevraagde afscheidsliedjes door de boxen hier thuis.
"De roos", een simpel lied, een herkenbare tekst, een ingetogen beleving.
En intussen kijk ik naar jouw prentje, een wit kaartje, een kleurrijke foto, een glimlach, een tekstje aan de binnenzijde.
Jij bent nu de roos die ik heb weten en deels zien heengaan, blaadje na blaadje, het hangende kopje, de verdroging, het verdwijnen.
Jij als roos na zovele rozen.
Zo veel prentjes hebben wij intussen samen.
In één doos, onder dat metalen deksel.
Op en naast elkaar als een onlevend boeket.
Een boeket waarvan elk blaadje een leven heeft gehad.
Eentje van vreugde en feest. Uitbundig lachen en zingen op jouw beste manier.
Eentje van verdriet en pijn. De eigen doornen die jouw huid hebben verwoest, littekens achterlaten onder vluchtig aangebrachte pleisters.
Eentje van haat en nijd dat je moest ondergaan. Waar ogen stralen van kwetsend vuur uitstraalden.
Eentje van gelatenheid en moedeloosheid in tijden dat de strijd blijkbaar gestreden was.
Elk prentje met een woord van dank.
Dank om wat mooi was.
Dank om wie je was.
Dank om wat je deed of niet deed.
Ook jij gaat in die doos...
Jouw herinneringen gaan mee onder het deksel, bovenaan op het stapeltje.
En ooit zal je ergens in het pakket belanden.
De dag dat ik een datum moet zoeken,
de dag dat iemand zijn herinneringen op de jouwe zal leggen.
Intussen is "De roos" ten einde.
Ik denk dan aan "Een ster", of aan "Afscheid van een vriend".
Ik denk dan dat elke dag een beetje het naderen van het afscheid is.
Elke dag een stukje herinnering dat mee in een kist of een urne gaat.
Ik denk dan vooral aan wie niet de moeite neemt om herinneringen mooi te maken.
Aan wie ontwijkt, aan wie stookt, aan wie schimpt..
Ik denk dan aan herinneren,
herinneren vanaf nu...
want elke blaadje in het vergane boeket heeft dat pigment in zijn dorre bestaan.
Dat pigment dat het leven kleur gaf.
Dat kleurtje ... dat ik tot nu nog steeds bekijken mag!
In een doosje, op een prentje... met jou!
#gewoongeschreven
Net nu, als ik deze tekst begin, klinkt één van de meest gevraagde afscheidsliedjes door de boxen hier thuis.
"De roos", een simpel lied, een herkenbare tekst, een ingetogen beleving.
En intussen kijk ik naar jouw prentje, een wit kaartje, een kleurrijke foto, een glimlach, een tekstje aan de binnenzijde.
Jij bent nu de roos die ik heb weten en deels zien heengaan, blaadje na blaadje, het hangende kopje, de verdroging, het verdwijnen.
Jij als roos na zovele rozen.
Zo veel prentjes hebben wij intussen samen.
In één doos, onder dat metalen deksel.
Op en naast elkaar als een onlevend boeket.
Een boeket waarvan elk blaadje een leven heeft gehad.
Eentje van vreugde en feest. Uitbundig lachen en zingen op jouw beste manier.
Eentje van verdriet en pijn. De eigen doornen die jouw huid hebben verwoest, littekens achterlaten onder vluchtig aangebrachte pleisters.
Eentje van haat en nijd dat je moest ondergaan. Waar ogen stralen van kwetsend vuur uitstraalden.
Eentje van gelatenheid en moedeloosheid in tijden dat de strijd blijkbaar gestreden was.
Elk prentje met een woord van dank.
Dank om wat mooi was.
Dank om wie je was.
Dank om wat je deed of niet deed.
Ook jij gaat in die doos...
Jouw herinneringen gaan mee onder het deksel, bovenaan op het stapeltje.
En ooit zal je ergens in het pakket belanden.
De dag dat ik een datum moet zoeken,
de dag dat iemand zijn herinneringen op de jouwe zal leggen.
Intussen is "De roos" ten einde.
Ik denk dan aan "Een ster", of aan "Afscheid van een vriend".
Ik denk dan dat elke dag een beetje het naderen van het afscheid is.
Elke dag een stukje herinnering dat mee in een kist of een urne gaat.
Ik denk dan vooral aan wie niet de moeite neemt om herinneringen mooi te maken.
Aan wie ontwijkt, aan wie stookt, aan wie schimpt..
Ik denk dan aan herinneren,
herinneren vanaf nu...
want elke blaadje in het vergane boeket heeft dat pigment in zijn dorre bestaan.
Dat pigment dat het leven kleur gaf.
Dat kleurtje ... dat ik tot nu nog steeds bekijken mag!
In een doosje, op een prentje... met jou!
#gewoongeschreven
Reacties
Een reactie posten