Het moet er eens uit...

Treinen, Het leek alsof je nooit uit je ochtenddroom ging ontwaken. Jasje dicht, sjaaltje aan, tas op de knieën. Ochtend na ochtend stapte je geeuwend uit je wagen. Klak, de deur op slot. Het was een ritueel,  een puur automatisme, een mooie beweging om te volgen. Met stevige tred naar het perron, Uitgemeten? Alweer die vier minuutjes wachten. En dan die heldere ochtendlijke wakkere stem. Vertraging, afgelast, doorrijdend, elke ochtend was het afwachten welke boodschap er zou komen. Twee dingen waren wel zeker, S1 en jij. Alhoewel dat tweede nooit werd afgeroepen.. want het gaat hier over de treinen, en niet voor wie de treinen er zijn. Maar jij was zeker, Bij S1 kon jij denken aan jouw gesloten jas, jouw sjaal, jouw tas, en misschien aan mij.

Ik word er niet bepaald vrolijk van. Het rusthuis, ben je daar al eens geweest? Neen echt, ik wordt er echt niet vrolijk van. Waar ik nu al eens kom, op bezoek bij ons moeder, is het echt niet vrolijk. O jawel, de gangen zijn er felgroen, de deuren openen automatisch om je welkom te heten. Er staat een grote organigramboom tegen de muur. Maar ik? Ik word er niet blijer van. De activiteiten hangen uitnodigend tegen een prikbord. Foto's met vrolijke oudjes, als ze het nog weten, hangen in de gang ernaast. Af en toe zie je zelfs huppelend personeel. Jaja, die doen er soms echt wel vrolijk. Maar ik? Het kan mij niet bekoren. Rolstoel staan geparkeerd als op de parking rond wereldstad Antwerpen. En rollators lijken eerder bestemd voor de kiss and ride zone. Stalen verpleegsters spelen met een hangmat stuurse verkeersagent. En de kar met proper vaatwerk voor het ontbijt staat al klaar voor de refterdeur. Maar ik? Ik loop er snel aan voorbij. Was je er al? In dit of e...