Minister...
Minister...
Mevrouw, mijnheer,
Misschien mag ik je minister noemen,
ik weet het al niet meer.
Waarschijnlijk wel,
want eens een titel opgespeld verlies je die niet meer.
Ik was zo aan het denken aan het onderwijs.
Daar staat één man aan het hoofd.
En daaronder zijn wel wat raadgevers te vinden, adviseurs.
Het hele jaar door wordt er gewerkt, gepraat, discussies.
Jaja, ook in de vakantiemaanden.
En weet je minister... elk jaar in september start het onderwijs.
Geen gelul of uitstelgedrag.
Constructief gebabbeld, oplossen wat fout gaat.
En zorgen dat leerlingen niet in de koude staan bij de start.
Ik was zo eens aan het denken aan de sport.
Daar staat één man aan het hoofd.
En daaronder lopen wel wat trainers rond...Er wordt getekend aan een ploeg,
er wordt gekocht, verkocht.
Er wordt vergaderd en geroepen.
Constructief!
Met toch ook wel eens verkeerde beslissingen, uiteraard.
Maar aan de start van de competitie moet de ploeg er zijn.
Resultaten kunnen de juistheid van beslissingen enkel maar bewijzen..
of tegenspreken.
maar er is gestart, elk seizoen opnieuw.
Supporters langs de kant,
en bankzitters die rustig afwachten... om hun kans te grijpen.
Ik was zo aan het denken aan ons moeder en ons vader.
Eén wettelijk gezinshoofd uiteraard.
Maar er stond iemand naast.
er werd gepraat en beslist.
Er werd gewerkt, gevreeën en geweend.
Maar elke dag stonden zij klaar.
Elke ochtend begon hun zware taak opnieuw.
Tellen, bouwen, sparen, verbouwen, hertellen, eten,
soms eens wat ruzie, maar vooral ook vergeven.
En wij hadden elke dag ons noodzakelijke portie energie.
Ik was aan het denken aan de fabriek.
Eén man aan de top.
En daaronder ingenieurs en andere slimme bollen.
Budgetten en plannen.
Timing en targets.
Want deze fabriek moet renderen.
Elke cent is een cent voor hun...
Elke cent is een stukje brood voor een ander.
Want elke dag moet ieder er staat,
of hun fabriek zal als een zinkend schip tenonder gaan.
Ik was zo eens aan het denken aan jullie.
Er werd gekozen, niet geluisterd.
Er werden ons zelfs beloftes ingefluisterd.
Er wordt gestreden op die top.
maakt niet uit ten koste van wiens kop!
Er wordt vergaderd en geschoten,
sommigen lijken maar één opdracht te kennen..; het land verkloten.
Er wordt gemengd tot nieuwe kleuren,
soms lijken die het land nog meer te verscheuren.
Jullie rijden maar rond,
kilometers aan een stuk,
om geen besluit te nemen, zo regelmatig van de pot gerukt.
De pers als middel en als geweer,
gazetten en titels, het doet ons zeer.
jullie gaan er tegenaan... maar tegen elkaar.
Sorry, maar zo krijg je nooit een regering klaar.
Onze ferry die drijft,
maar steeds wat dieper,
de vraag hoe lang hij nog boven blijft.
Jullie jagen vooral de burger op kosten,
en ons land hinkt achterop, achteraan, bij de gelosten.
Maar weet je wel, dit duurt te lang.
Wij zwijgen allemaal, maar zijn heel bang.
Ons brood is duur, het water ook.
Ons licht is gedempt..
en jullie strijden maar door.
Wordt het niet tijd om gaan te zitten,
om rustig te denken, te stoppen met over elkaar te vitten.
Kies één kleur en geen pallet,
maak een schilderij,
eentje dat ons allemaal terug schoon op de wereldkaart zet.
#gewoongeschreven
Mevrouw, mijnheer,
Misschien mag ik je minister noemen,
ik weet het al niet meer.
Waarschijnlijk wel,
want eens een titel opgespeld verlies je die niet meer.
Ik was zo aan het denken aan het onderwijs.
Daar staat één man aan het hoofd.
En daaronder zijn wel wat raadgevers te vinden, adviseurs.
Het hele jaar door wordt er gewerkt, gepraat, discussies.
Jaja, ook in de vakantiemaanden.
En weet je minister... elk jaar in september start het onderwijs.
Geen gelul of uitstelgedrag.
Constructief gebabbeld, oplossen wat fout gaat.
En zorgen dat leerlingen niet in de koude staan bij de start.
Ik was zo eens aan het denken aan de sport.
Daar staat één man aan het hoofd.
En daaronder lopen wel wat trainers rond...Er wordt getekend aan een ploeg,
er wordt gekocht, verkocht.
Er wordt vergaderd en geroepen.
Constructief!
Met toch ook wel eens verkeerde beslissingen, uiteraard.
Maar aan de start van de competitie moet de ploeg er zijn.
Resultaten kunnen de juistheid van beslissingen enkel maar bewijzen..
of tegenspreken.
maar er is gestart, elk seizoen opnieuw.
Supporters langs de kant,
en bankzitters die rustig afwachten... om hun kans te grijpen.
Ik was zo aan het denken aan ons moeder en ons vader.
Eén wettelijk gezinshoofd uiteraard.
Maar er stond iemand naast.
er werd gepraat en beslist.
Er werd gewerkt, gevreeën en geweend.
Maar elke dag stonden zij klaar.
Elke ochtend begon hun zware taak opnieuw.
Tellen, bouwen, sparen, verbouwen, hertellen, eten,
soms eens wat ruzie, maar vooral ook vergeven.
En wij hadden elke dag ons noodzakelijke portie energie.
Ik was aan het denken aan de fabriek.
Eén man aan de top.
En daaronder ingenieurs en andere slimme bollen.
Budgetten en plannen.
Timing en targets.
Want deze fabriek moet renderen.
Elke cent is een cent voor hun...
Elke cent is een stukje brood voor een ander.
Want elke dag moet ieder er staat,
of hun fabriek zal als een zinkend schip tenonder gaan.
Ik was zo eens aan het denken aan jullie.
Er werd gekozen, niet geluisterd.
Er werden ons zelfs beloftes ingefluisterd.
Er wordt gestreden op die top.
maakt niet uit ten koste van wiens kop!
Er wordt vergaderd en geschoten,
sommigen lijken maar één opdracht te kennen..; het land verkloten.
Er wordt gemengd tot nieuwe kleuren,
soms lijken die het land nog meer te verscheuren.
Jullie rijden maar rond,
kilometers aan een stuk,
om geen besluit te nemen, zo regelmatig van de pot gerukt.
De pers als middel en als geweer,
gazetten en titels, het doet ons zeer.
jullie gaan er tegenaan... maar tegen elkaar.
Sorry, maar zo krijg je nooit een regering klaar.
Onze ferry die drijft,
maar steeds wat dieper,
de vraag hoe lang hij nog boven blijft.
Jullie jagen vooral de burger op kosten,
en ons land hinkt achterop, achteraan, bij de gelosten.
Maar weet je wel, dit duurt te lang.
Wij zwijgen allemaal, maar zijn heel bang.
Ons brood is duur, het water ook.
Ons licht is gedempt..
en jullie strijden maar door.
Wordt het niet tijd om gaan te zitten,
om rustig te denken, te stoppen met over elkaar te vitten.
Kies één kleur en geen pallet,
maak een schilderij,
eentje dat ons allemaal terug schoon op de wereldkaart zet.
#gewoongeschreven
Reacties
Een reactie posten