Concentratie...
Geconcentreerd!
Meer en meer studenten slikken pillen of andere dingen om zich te concentreren.. miljaar, da's niet goed!
En eigenlijk moeten we beseffen dat we daar zelf met velen intrappen. Niet speciaal in die pillen, in die flesjes, die tubes, die brol allemaal.
Neen, we trappen met zijn allen in al die overdaad die onze concentratie wegneemt.
Ik herinner mij nog mijn tijd in het internaat. Een uitstekende school, een uitstekend lerarenkorps, een uitstekende directie, een uitstekend internaat. Kortom, een school zoals een school moet zijn.
Ik was één van de gelukkigen die aan sport deed. Elke dag werd ongeveer elke vrije minuut gespendeerd aan basketbal, volleybal, voetbal, ping pong... onze overgebleven energie moest eruit.
Onze gedachten gingen naar individuele prestaties in het bijzijn van anderen. Onze gedachten gingen naar de ploeg waar we in speelden. Of het nu was voor competitie of pure vrije ontsnapping, wij deden energieverlies en energiewinst tegelijkertijd. Onze ogen gingen heen en weer, onze armen zwierden overal en onze benen konden we met moeite volgen.
We concentreerden ons op reële vriendschap en soms op de denkbeeldige vijand of het sporadisch handvastneemliefje. We hadden tijd voor elkaar, en voor wie we het niet hadden die wist het al snel. Dan concentreerden we ons op het ontwijken van elkaar.
In de studie hingen we met onze neus boven onze boeken, leerboeken, leesboeken, stiekem al eens achter mooi gedecoreerde fotoboeken. Onbeweeglijk, de handen stil, studiegenot was een toverwoord.
We verlieten onder strenge blik het studielokaal onder de strenge zwijgende blik van de studiemeester die ons duidelijk maakte dat hij best wel wist dat het goed zat met onze concentratie. Op wat wij geconcentreerd waren was niet zijn zorg. We zaten heel intens stil, we keken heel bewust om ons heen, we schreven en lipten dat het geen deugd meer was, maar we waren bewust op iets geconcentreerd.
We gingen in de vroege ochtend, na de voormiddagpauze, na de middagpauze en voor elke maaltijd rustig klaar staan om ons in beweging te zetten.
Geen geroep, getier, geduw of getrek. We wisten welk moment van de dag er was om ons te concentreren op welke manier.
Onze ontspanning was een muzikaal tussendoortje, liefst hoorbaar voor iedereen in de nabijheid.
We namen de tijd om naar elkaar te luisteren, iets te mogen zeggen, en om tijdig ons hoofd leeg te maken.
En jawel hoor... iedereen wil nog steeds zijn hoofd leegmaken! Maar... laat dat hoofd nu juist voller worden.
Ik heb ook van die oortjes die rechtstreeks de muziek in mijn oren sturen. Boenk, boenk... de trillingen van de buur zijn oortjes komen er zelfs doorheen.
Ik heb ook die pc die meestal wel aanstaat, die e-mails spuwt waarop ik bij voorkeur onmiddellijk antwoord. A ja, anders kom ik de verzender kort erna wel tegen met de boodschap dat hij mij een e-mail gestuurd heeft.
Ik heb ook smartschool. Een geweldig medium om knettergek van te worden. Dit is geen chatkanaal... maar een snelverzendprogramma voor de dingen die ik dringend moet krijgen of laten weten. Zelfs voor zaken die we op twee minuutjes kunnen bespreken gebruik ik dit, de anderen helaas ook.
Ik heb ook die applicaties die tussendoor de belangrijkste zaken sturen. Het is druk op de baan, er is bewolking op komst, Vlaamse zanger heeft relatie met Russische pin-up. Echt elk wereldnieuws ontvang ik direct, ik lees het direct.
Ik heb ook die ... ja, eigenlijk heb ik dat allemaal, dat allemaal dat mij verhindert om mij te concentreren. dat allemaal dat ook via mijn mede treinreiziger binnenkomt. Zijn gesprekken, zijn meldingen, zijn ringtoon van de huilende dochter.
Man, wat wil ik mij zo graag terug concentreren. Terug naar pen en papier, briefomslagen en postzegels. Ik concentreer mij op mijn schrijven.
Terug naar die rustige studie uren. Geen drang om de smartphone vast te nemen maar mijn potlood slijpen en inktvlekken vermijden.
Terug naar die rustige sportvrienden die elkaar tackelen, elkaar omhelzen, elkaar bekijken of elkaar sportief vermijden.
Terug naar die pilloze tijd! Terug naar de tijd dat vitaminen in de lucht hingen! De tijd dat vooraan een lesgever stond! De tijd dat we toneeltje speelden en teksten leerden.
De tijd dat sigarenbandjes een kapitaal leken.
De tijd... tja... de tijd dat tubes alleen op de koersfietsen van onze idolen lagen. De tijd dat we ons concentreerden op mensen!
Maar ik vrees ervoor... ik zal mij maar concentreren op het heden... het onomkeerbare heden van snelheid en prikkels, van lawaai en nieuwe technieken... op de tijd die we zelf alsmaar verder prikkelend maken.
Concentreren, bestaat er eigenlijk een applicatie voor? Eentje zonder pc, smartphone of andere energievreters.
#gewoongeschreven
Meer en meer studenten slikken pillen of andere dingen om zich te concentreren.. miljaar, da's niet goed!
En eigenlijk moeten we beseffen dat we daar zelf met velen intrappen. Niet speciaal in die pillen, in die flesjes, die tubes, die brol allemaal.
Neen, we trappen met zijn allen in al die overdaad die onze concentratie wegneemt.
Ik herinner mij nog mijn tijd in het internaat. Een uitstekende school, een uitstekend lerarenkorps, een uitstekende directie, een uitstekend internaat. Kortom, een school zoals een school moet zijn.
Ik was één van de gelukkigen die aan sport deed. Elke dag werd ongeveer elke vrije minuut gespendeerd aan basketbal, volleybal, voetbal, ping pong... onze overgebleven energie moest eruit.
Onze gedachten gingen naar individuele prestaties in het bijzijn van anderen. Onze gedachten gingen naar de ploeg waar we in speelden. Of het nu was voor competitie of pure vrije ontsnapping, wij deden energieverlies en energiewinst tegelijkertijd. Onze ogen gingen heen en weer, onze armen zwierden overal en onze benen konden we met moeite volgen.
We concentreerden ons op reële vriendschap en soms op de denkbeeldige vijand of het sporadisch handvastneemliefje. We hadden tijd voor elkaar, en voor wie we het niet hadden die wist het al snel. Dan concentreerden we ons op het ontwijken van elkaar.
In de studie hingen we met onze neus boven onze boeken, leerboeken, leesboeken, stiekem al eens achter mooi gedecoreerde fotoboeken. Onbeweeglijk, de handen stil, studiegenot was een toverwoord.
We verlieten onder strenge blik het studielokaal onder de strenge zwijgende blik van de studiemeester die ons duidelijk maakte dat hij best wel wist dat het goed zat met onze concentratie. Op wat wij geconcentreerd waren was niet zijn zorg. We zaten heel intens stil, we keken heel bewust om ons heen, we schreven en lipten dat het geen deugd meer was, maar we waren bewust op iets geconcentreerd.
We gingen in de vroege ochtend, na de voormiddagpauze, na de middagpauze en voor elke maaltijd rustig klaar staan om ons in beweging te zetten.
Geen geroep, getier, geduw of getrek. We wisten welk moment van de dag er was om ons te concentreren op welke manier.
Onze ontspanning was een muzikaal tussendoortje, liefst hoorbaar voor iedereen in de nabijheid.
We namen de tijd om naar elkaar te luisteren, iets te mogen zeggen, en om tijdig ons hoofd leeg te maken.
En jawel hoor... iedereen wil nog steeds zijn hoofd leegmaken! Maar... laat dat hoofd nu juist voller worden.
Ik heb ook van die oortjes die rechtstreeks de muziek in mijn oren sturen. Boenk, boenk... de trillingen van de buur zijn oortjes komen er zelfs doorheen.
Ik heb ook die pc die meestal wel aanstaat, die e-mails spuwt waarop ik bij voorkeur onmiddellijk antwoord. A ja, anders kom ik de verzender kort erna wel tegen met de boodschap dat hij mij een e-mail gestuurd heeft.
Ik heb ook smartschool. Een geweldig medium om knettergek van te worden. Dit is geen chatkanaal... maar een snelverzendprogramma voor de dingen die ik dringend moet krijgen of laten weten. Zelfs voor zaken die we op twee minuutjes kunnen bespreken gebruik ik dit, de anderen helaas ook.
Ik heb ook die applicaties die tussendoor de belangrijkste zaken sturen. Het is druk op de baan, er is bewolking op komst, Vlaamse zanger heeft relatie met Russische pin-up. Echt elk wereldnieuws ontvang ik direct, ik lees het direct.
Ik heb ook die ... ja, eigenlijk heb ik dat allemaal, dat allemaal dat mij verhindert om mij te concentreren. dat allemaal dat ook via mijn mede treinreiziger binnenkomt. Zijn gesprekken, zijn meldingen, zijn ringtoon van de huilende dochter.
Man, wat wil ik mij zo graag terug concentreren. Terug naar pen en papier, briefomslagen en postzegels. Ik concentreer mij op mijn schrijven.
Terug naar die rustige studie uren. Geen drang om de smartphone vast te nemen maar mijn potlood slijpen en inktvlekken vermijden.
Terug naar die rustige sportvrienden die elkaar tackelen, elkaar omhelzen, elkaar bekijken of elkaar sportief vermijden.
Terug naar die pilloze tijd! Terug naar de tijd dat vitaminen in de lucht hingen! De tijd dat vooraan een lesgever stond! De tijd dat we toneeltje speelden en teksten leerden.
De tijd dat sigarenbandjes een kapitaal leken.
De tijd... tja... de tijd dat tubes alleen op de koersfietsen van onze idolen lagen. De tijd dat we ons concentreerden op mensen!
Maar ik vrees ervoor... ik zal mij maar concentreren op het heden... het onomkeerbare heden van snelheid en prikkels, van lawaai en nieuwe technieken... op de tijd die we zelf alsmaar verder prikkelend maken.
Concentreren, bestaat er eigenlijk een applicatie voor? Eentje zonder pc, smartphone of andere energievreters.
#gewoongeschreven
Reacties
Een reactie posten