Afscheid...

 

Dag ma, dag moeder,

Dag bomma trein en bomma poes…

 

Middernacht, enkele lampen bij mij, een donkere tuin en jij… dat is nu, dit moment om eens terug te blikken.

Terugblikken met de dingen die ik wil, we willen onthouden.

 

Dat het leven je niet altijd met fluwelen handschoenen heeft behandeld is een understatement. Tegendeel, je werd door het leven heen regelmatig met jouw neusje op harde realiteit geduwd. Herinneringen uit je eerste levensjaren en jouw jeugd heb je maar met mondjesmaat los gelaten, of mag ik zeggen een plaats gegeven?

Het was niet gemakkelijk om dat stuk uit jouw leven naar boven te halen, dat deed je maar mondjesmaat de laatste jaren.

Je werd niet gespaard door het vroege heengaan van onze pa, door het te vroege heengaan van kleine en jonge of minder jonge gezins- en familieleden.

En ook nu wil ik daar niet aan herinneren.

 

Ik draag liever de mooie herinneringen mee.

Ik draag jouw cijferkunst mee die je gebruikte om een gezin groot te brengen, om tegelijk nog van het leven te genieten, om die mooie auto’s te kunnen kopen, die reizen te ondernemen en om drie van de vier kinderen te laten studeren op internaat.

De jobkes die je er samen met onze pa bijnam om de gesmeerde en belegde boterhammekes op tafel te krijgen, de kilo’s mosselen te kopen en koken.

Of om na de voetbal met ons naar de Pin te rijden om te eten.

 

Ik draag de kilometers garen met mij mee waarmee jij uren, dagen…. aan het breien was.

Rood witte sjaals van kattenbos Sport. Dikke handschoenen waar de winterkoude zich in moest vastbijten om vingertoppen te bereiken.

De stapels meest geliefde gebreeën kousen en sokken van Vlaanderen zijn ontstaan uit jouw tikkende priemen.

 

Ik kruip in gedachten terug over de planken tussen de banken in de kerk van Kattenbos.

Terwijl jij de banken reinigde en liters water met bruine zeep, met borstel en aftrekker over de vloer liet stromen mocht ik mij vermaken met kwartjes, halve frankskes en frankskes tussen de spleten van de houten vloer te vissen. Mijn eerste bijverdienste is op heilige grond ontstaan zal ik maar denken.

 

Jouw vaste tijdstip om op zaterdag thuis te poetsen heeft mij mijn eerste fiets gekost.

Want jij liep met borstel,

En ik reed op de fiets,

Jij was aan het schrobben,

Ik reed van de tafel,

Ik fietste in het niets!

 

Het aantal voorschoten dat je ooit hebt gedragen,

Ooit hebt versleten, daar heb ik het raden naar.

Maar die voorschoten waren de getuigen van de kilo’s wafels die je ooit hebt gebakken.

Geduldig aan de tafel, in de warme eetkamer,

De hitte van de stoof… en dan die uitdagende geur …zodat er meestal wel warme wafels verorberd waren voor het einde van het bakken.

Of diezelfde voorschoten die geduldig toekeken als onze pa zijn snijkunsten botvierde voor de spaghettisaus à la Louis…. Geleerd in de avondschool met M. en H.

Zelfs de door jou en pa gevangen forel of de bergen makreel werden in eigen huis gebakken met die gekende voorschoot aan. Jij in voorschoot, niet de forel of de makreel..

 

Ik draag jouw loyaliteit mee! Ik noem dat een positieve en negatieve loyaliteit.

Wie ooit in jouw hart geraakte, geraakte er moeilijk uit.

En wie uit jouw hart geraakte,

Moest al sterk zijn best doen om er weer in te geraken.

Maar bij velen lukte dat wel.

 

Jouw passie voor de tuin!

Een fijn afgestoken gazon, weinig tot geen onkruid tussen de groenten,

Geraniums van jaar tot jaar stekken en rozen waar de buurt jaloers op was.

Rote Rosen droegen jouw voorkeur weg.

 

Jouw vaste uitstap naar Valkenswaard!

Een grensoverschrijdend aankoopgevoel voor kleren, maatjes en een terraske!

En als niemand kon rijden, dan was er bij jou altijd wel een oplossing te vinden.

Je kende de uurregeling van de bus Lommel – Eindhoven als geen ander.

 

Want jawel…. Jij kon een job als reisgids zeker aan.

Met de trein naar Oostende, tjoeke tjoeke tjoek!

Antwerpen bereiken met een goed gevulde portemonnee… en zonder portemonnee terugkomen. (Verdomme die gauwdieven!). Dat was pijnlijk… en je hebt het nooit vergeten.

Naar Mol of Duffel per bus, per trein…. De gids als kinderoppas op vele mogelijke en minder mogelijke momenten, jij deed dat.

Of de kleinkinderen in Lommel even onder jouw vleugels nemen, jij deed het.

Fietstochten naar Scherpenheuvel of andere mooie Vlaamse oorden, jij deed het.

 

Sportiviteit zat/zit ook in ons gezin dus.

Onze pa als sporadisch voetballer en vast bestuurslid, M. als arbiter, H. als Multi-sportman, M. als verspringster, ik als voetballer en jij als…

…wandelaarster, fietster, zwemster, kienster, en bijna voltijds petanque vedette op de Lommelse, Limburgse en verder gelegen terreinen. Mocht er al een sportmakelaar in petanque bestaan dan heeft deze zeker een grote kans gemist door jou niet te ontdekken.

En jawel… sport op teve is ook sport, dus dat telt ook mee in jouw portfolio.

 

Ik draag de momenten mee dat we samen toch eens foto’s keken. Meestal omdat ik graag door uw schuiven snuffelde. Ook de laatste woensdag nog vertelde je aan Hilde en Harry.

Elke foto van een reis had ook een blijvend verhaal voor jou.

Waar, met wie, wanneer, hoe warm, hoe koud…. En zelfs hoe bloot de nudiste was… jij onthield dat gewoon.

De momenten dat je samen met anderen naar Vlaanderen vakantieland keken, of één of andere mooie documentaire.

Voor jou leken al deze binnen- en buitenlandse documentaires geen geheimen te hebben.

Tjechië, Madeira, Karinthië, Duitsland, de halve maan, Blankenberge of Ronquires….

Ééndags, meerdaags, …. Jouw reisverhaal kon net zo goed uitgezonden worden op dat eigenste moment.

 

Ma, de kleinkinderen spraken er al over.

De in onze familie wereldberoemde ballekes in tomatensaus doen Sergio Herman en Jeroen Meeus verbleken. Het recept wordt overdragen van moeder op anderen… maar de jouwe waren de betere ballekes.

 

Jouw kleine annekdotes of vaste gewoonten die je zo graag herhaalde:

De mazoutketel moet bijgevuld worden

Onze pa die door het bad zakte en dat de reden was om eindelijk die badkamer te plaatsen.

                        Doe die rollen dicht tegen de zon, of de voor- en achterdeur open.

De vriendschap van katten en honden in huis, vogels die sjirpen, en zelfs een hamster.

            … ach, het is eigenlijk een ellenlange lijst…

                       

Weet je moeder…. Een biografie zou een misschien een mooi idee zijn.

Maar we gaan het niet doen.

Je hebt op het einde gezegd voldoening te hebben met wat je had.

Wij berusten in die laatste woorden.

Je energie was aan het opgeraken…

En toch…

Er was nog iets dat je in het ziekenhuis gezegd hebt tegen mij.

Ik wil het niet onuitgesproken laten hier… en je kon het op jouw manier niet altijd tonen of zeggen.

Maar er zijn mensen, twee mensen die ik in jouw plaats echt wel met naam wil vernoemen…

M., M.  … Dank je voor alles!

Jullie hebben dit zo sterk gedragen. Bij jullie thuis, de doktersbezoeken, de bankzaken, en honderdenéén andere bekommernissen.

 

Ook jij L. !

Je was een superassistente op vele eenzame momenten van bomma. Ma, moeder,

Bomma,

Ik slik even, en dat doen wij allemaal al een hele lange periode …

Je gaf het woordelijk en in stilte door… je wilde rustig gaan, je mocht rustig aan.

We gaan je loslaten! Maar nooit LOS LATEN…. Samen met onze pa na 28 jaar herenigd…

 

Eén van jouw kleinkinderen, T. , heeft het zo mooi tegen M. gezegd…

Bomma moet maar koffie gaan drinken met uwe pa en met onze pa.

Koffie leuteren, wij doen het hier verder… met jou en onze pa in gedachten.

 

Ma… tot aan de overkant…

#gewoongeschreven