De batterij...
...geraakt leeg.
Soms voel ik mij als een gsm, een tablet, een laptop.
Een jong fris toestel met alle vooropgestelde beloftes in het vooruitzicht.
Elk onderdeeltje zit op de juiste plaats.
Er werd in de loop de tijd informatie ingepompt, er werd zelfs voor elk extra geheugen ontwikkeld in de loop der jaren.
Wat een snelheid van werken, bij momenten verscheen de informatie al nog voor dat de volledige vraag gesteld werd.
Er werd voor elk probleem wel een oplossing gevonden.
Toen het geheugen wat vol begon te geraken dacht ik dat alles wel zijn gangetje zou blijven gaan.
Welk probleem had ik in heel de voorbije periode nog niet gehad? De ervaring zit in het hoofd.
Maar toch... het geheugen bleef even vol maar alles werkte niet meer zo vlot.
Een probleem als een mug werd een uitzonderlijk groot beest dat ik niet meer kan omarmen.
Een nestje van mieren wordt een vertrappelende kudde als nietsontziende bizons.
Je probeert te ontwijken maar je kleeft in het drijfzand van het onzichtbare moeras.
Je energie begeeft het... je zakt.
Je zakt niet dieper, wel in elkaar.
Je ploetert om rechtstaand te overleven en het ademen te behouden.
De energie vloeit weg onder jouw voeten, verloren moeite want er is geen grip.
En toch is er steeds dat reddend woord, die reddende armen, de toegeschoven tak die je vastneemt.
Met energie, opgebruikte energie.
En de batterij wordt geladen.
Herstarten, zakken, herstarten, zakken...
De batterij toont sporen van sleet.
Honderd procent wordt negentig, zeventig, minder..
Tragere reacties, futloos starten.
En telkens weer de confrontatie met die onuitwisbare energievreters.
Het blussen van brandjes, het pareren van schermutselingen,
het lezen en proberen te vergeten van verborgen reacties.
De batterij lijdt onder de programma's die op de achtergrond draaien.
Die onzichtbaar vreten, wegvreten, ledigen.
Het geraakt op!
Het geheugen draait trager, het is vol.
Je probeert te deleten en bestanden te verwijderen.
Het lukt even.
Het lukt niet meer.
Beetje bij beetje denk je er aan de batterij te vervangen.
Een nieuw geheugen.
Een leeg te vullen geheugen...
Een nieuwe opgeladen batterij...
helaas... ooit geraakt ze op...
zoals deze batterij.
#gewoongeschreven
Soms voel ik mij als een gsm, een tablet, een laptop.
Een jong fris toestel met alle vooropgestelde beloftes in het vooruitzicht.
Elk onderdeeltje zit op de juiste plaats.
Er werd in de loop de tijd informatie ingepompt, er werd zelfs voor elk extra geheugen ontwikkeld in de loop der jaren.
Wat een snelheid van werken, bij momenten verscheen de informatie al nog voor dat de volledige vraag gesteld werd.
Er werd voor elk probleem wel een oplossing gevonden.
Toen het geheugen wat vol begon te geraken dacht ik dat alles wel zijn gangetje zou blijven gaan.
Welk probleem had ik in heel de voorbije periode nog niet gehad? De ervaring zit in het hoofd.
Maar toch... het geheugen bleef even vol maar alles werkte niet meer zo vlot.
Een probleem als een mug werd een uitzonderlijk groot beest dat ik niet meer kan omarmen.
Een nestje van mieren wordt een vertrappelende kudde als nietsontziende bizons.
Je probeert te ontwijken maar je kleeft in het drijfzand van het onzichtbare moeras.
Je energie begeeft het... je zakt.
Je zakt niet dieper, wel in elkaar.
Je ploetert om rechtstaand te overleven en het ademen te behouden.
De energie vloeit weg onder jouw voeten, verloren moeite want er is geen grip.
En toch is er steeds dat reddend woord, die reddende armen, de toegeschoven tak die je vastneemt.
Met energie, opgebruikte energie.
En de batterij wordt geladen.
Herstarten, zakken, herstarten, zakken...
De batterij toont sporen van sleet.
Honderd procent wordt negentig, zeventig, minder..
Tragere reacties, futloos starten.
En telkens weer de confrontatie met die onuitwisbare energievreters.
Het blussen van brandjes, het pareren van schermutselingen,
het lezen en proberen te vergeten van verborgen reacties.
De batterij lijdt onder de programma's die op de achtergrond draaien.
Die onzichtbaar vreten, wegvreten, ledigen.
Het geraakt op!
Het geheugen draait trager, het is vol.
Je probeert te deleten en bestanden te verwijderen.
Het lukt even.
Het lukt niet meer.
Beetje bij beetje denk je er aan de batterij te vervangen.
Een nieuw geheugen.
Een leeg te vullen geheugen...
Een nieuwe opgeladen batterij...
helaas... ooit geraakt ze op...
zoals deze batterij.
#gewoongeschreven
Reacties
Een reactie posten