Mistig...

Het is najaar,
inderdaad,
we zijn er bijna mee daar.
Of net niet,
we blijven doorgaan,
wel of niet een jaar weer weer klaar.
Is jouw humeur nu ook wat dips,
kijk je voor anderen ook wat pips?
Geeft jouw huid zijn kleur nu prijs,
het stoort niet,
misschien draag jij die 51ste van grijs.
Je loopt wat trager,
je vet komt in laagjes,
afvallen en denken,
het gaat wat traagjes.
je hersenen laten je een beetje los,
je ziet het niet meer zo goed,
maar achter de bomen,
staat nog dat bos.
Daar waar je verdwaalde,
geen pad te zien,
waar je pijlen zocht,
niet vond,
je ogen gingen zich uiten,
gegrien.
Ouderdom is zo iets iets gek,
je denkt zo anders,
veel meer aan vroeger,
aan die behouden warme plek.
Je kijkt in het schemer,
je zoekt steeds meer,
maar je leven wordt wat mistig,
het najaar vertoont zich meer en meer.

#gewoongeschreven.