Vrolijk

Ik word er niet bepaald vrolijk van.
Het rusthuis, ben je daar al eens geweest?
Neen echt, ik wordt er echt niet vrolijk van.
Waar ik nu al eens kom, op bezoek bij ons moeder, is het echt niet vrolijk.
O jawel, de gangen zijn er felgroen, de deuren openen automatisch om je welkom te heten.
Er staat een grote organigramboom tegen de muur.
Maar ik? Ik word er niet blijer van.

De activiteiten hangen uitnodigend tegen een prikbord.
Foto's met vrolijke oudjes, als ze het nog weten, hangen in de gang ernaast.
Af en toe zie je zelfs huppelend personeel.
Jaja, die doen er soms echt wel vrolijk.
Maar ik? Het kan mij niet bekoren.

Rolstoel staan geparkeerd als op de parking rond wereldstad Antwerpen.
En rollators lijken eerder bestemd voor de kiss and ride zone.
Stalen verpleegsters spelen met een hangmat stuurse verkeersagent.
En de kar met proper vaatwerk voor het ontbijt staat al klaar voor de refterdeur.
Maar ik? Ik loop er snel aan voorbij.

Was je er al?
In dit of een ander rustoord?
Waar uit elke kamer luide muziek komt?
Of de koers, of voetbal, of jawel... hun huiskok Jeroen.
Oude meubeltjes gapen door hun deuren naar buiten.
De bedsponde staat omhoog, de pilletjes staan meestal op tafel.
Jawel, op tafel. Buiten bereik, kwestie van 's avonds zeker te spelen.
Ik krijg geen glimlach op mijn snuit.

En neen, het is niet de schuld van het personeel.
Ook niet van de directie.
De schuld van het idee.
Het rusthuis, waar zelden gerust kan worden.
Daar start de eeuwige rust, 
en daar wordt ik echt niet vrolijk van.

#gewoongeschreven